Als mens en dus ook als yogadocent hoor je vaak dat je ‘jezelf moet zijn’.” Maar wat betekent dat écht? In deze blog deel ik mijn persoonlijke ervaring als yogadocent over lesgeven met humor, feedback tijdens mijn yogaopleidingen, zelfkritiek en het tegenkomen van de juiste studenten.
Doelgroep bepalen
Vandaag luisterde ik tijdens het rijden naar een podcast over de psychologie achter marketing, en over hoe je een goede basis legt voor je bedrijf. De laatste tijd probeer ik meer educatieve podcasts te luisteren, omdat ik inmiddels alles weet over true crime — maar daar heb ik in het dagelijks leven vrij weinig aan.
Toch vind ik het lastig om in de auto echt goed naar een educatieve podcast te luisteren, omdat ik dan graag wil meeschrijven. Toen ik thuiskwam, ben ik dus meteen naar pen en papier gerend om alles wat ik wilde onthouden op te schrijven.
Volgens de podcast was stap één bij het opzetten van een eigen bedrijf: je doelgroep bepalen.
Dat wist ik natuurlijk al, maar ik had het nooit echt concreet gedaan. En omdat ik dat nooit bewust heb gedaan, is de groep mensen die ik lesgeef vanzelf mijn doelgroep geworden.
Vandaag ben ik dus gaan nadenken over wat voor mensen ik nou eigenlijk aantrek met mijn yogalessen. Welke mensen blijven er hangen na een proefles of na meerdere lessen? En hoe komt het dat dat niet alleen de mensen zijn die toevallig in de buurt wonen van de locaties waar ik lesgeef?
Heb je ook wel eens dat je wel iets weet, maar het tóch heel anders doet? En dat je uiteindelijk een soort tekens krijgt dat je weer even opnieuw moet beginnen? Ik heb dat dus heel vaak. Ik ben zo iemand die eerst vijftien keer (dat is in veel gevallen niet overdreven) dezelfde fout maakt, voordat ik iets leer. En dan komt er nog bij dat ik niet echt in fouten geloof — zeker niet als het om leren gaat. Ik denk dat ik alle mogelijkheden benut om zoveel mogelijk uit een situatie te halen. Maar eerlijk is eerlijk: ik zou soms wel wat sneller willen leren.
Mijn eerste yoga opleiding in Peru
De eerste yogaopleiding die ik heb gevolgd was in The Sacred Valley in Peru, in de provincie Cusco.
Ik had beloofd om hun naam te noemen als ik het ooit over de school zou hebben, en ik zou deze opleiding ook echt aanraden. Het was bij de Andean Yoga School in Pisac. Deze ervaring heeft ontzettend veel betekenis gehad in mijn leven.
Voor ik daar aankwam, was ik met een vriendin op reis. Na drie weken vloog zij terug naar huis en ben ik gaan zoeken naar een manier om verder te reizen. Zo kwam ik bij deze opleiding terecht. De weken ervoor had ik behoorlijk gefeest, en ineens zat ik in een totaal andere setting.
Ik was de laatste die zich inschreef voor de opleiding — ik klikte denk ik twee dagen voor de start op ‘Aanmelden’ — maar ergens wist ik allang dat ik ooit zoiets wilde doen.
Het werden drie intensieve en interessante weken. Eigenlijk verdient dat hele avontuur een eigen blog. Maar voor nu wil ik even stilstaan bij de feedback die ik daar kreeg bij mijn eindopdracht.
Tijdens de eindopdracht gaf iedere student op een bepaald moment les aan de groep. Na afloop kreeg ik de feedback van mijn docent dat het vooral belangrijk was dat ik écht mezelf bleef.
Hij had vaker gezegd dat het belangrijk is om vanuit jezelf les te geven, maar deze keer benadrukte hij dat specifiek bij mij. Ik was verrast, begon een beetje ongemakkelijk te lachen en vroeg hem wat hij precies bedoelde. Was ik dan niet mezelf? — Ik ben altijd goed geweest in zelfkritiek en helaas was dit weer zo’n moment dat dat naar boven kwam.
Hij zei dat hij mijn humor heel leuk vond en het mooi vond dat ik dit gebruikte tijdens mijn les, dat het leuk was om mijn lessen te volgen en dat mijn persoonlijkheid daarmee sterk naar voren kwam.
Dat vond ik leuk om te horen, zeker omdat ik mij er zelf niet bewust van was dat ik humor gebruikte — het kwam er blijkbaar spontaan uit. Maar dat was wel meteen het antwoord op mijn eigen kritische vraag: ik wás dus gewoon mezelf. Het was fijn dat dit punt werd benadrukt: dat je als yogadocent jezelf mag zijn, en dat het geen zin heeft om je anders voor te doen. Dat maakt je namelijk geen betere docent. Uiteindelijk trek je de mensen aan die bij jou passen — net als in het dagelijks leven met andere relaties.
Waarschijnlijk maakte ik toen nog een grapje over ‘jezelf zijn’ of over het gebruik van humor, want zelfs na een intensieve opleiding van drie weken waarin ik dacht wat meer ‘verlicht’ te zijn, vond ik het ongemakkelijk om complimenten te ontvangen. Maar ondanks dat ongemak is het moment mij bijgebleven. Ik denk er vaak aan tijdens het lesgeven. Het is fijn om voor een groep te staan waarin ik volledig mezelf mag zijn. En ik hoop dat ik dat ook uitstraal naar de studenten die meedoen. Ik hoop dat zij ook de ruimte voelen om zichzelf te zijn, want ik geloof dat mensen dan op hun mooist zijn.
Uplifting energy
Bij mijn laatste Yin Yoga-opleiding kreeg ik bij het overhandigen van mijn certificaat de volgende woorden van mijn docent:
‘Hold on to your uplifting energy’.
Die zin verraste me positief, omdat ik tijdens de opleiding het lastig vond mijn docent in te schatten. Ik herinner me dat ik hier ook ongemakkelijk door begon te lachen, en ook dit moment is mij goed bijgebleven.
Nadat ik de podcast had afgeluisterd en de belangrijke punten thuis snel had opgeschreven, ben ik rustig gaan lunchen en heb ik in stilte mijn yogalessen gevisualiseerd. Ik vroeg mij opnieuw af: wie zijn de mensen zijn die ik aantrek met mijn yogalessen en wie blijven er terugkomen?
Ik zag dat mijn doelgroep eigenlijk heel gevarieerd is. Er komen mannen en vrouwen — al zijn de mannen helaas nog wat in de minderheid, ik hoop dat dat nog verandert. Ik geef les aan mensen met verschillende achtergronden, talen en culturen. En toch zag ik één duidelijke overeenkomst, vooral bij de yogalessen die ik geef in Leiden.
De mannen en vrouwen die blijven terugkomen in de les, zijn mensen die af en toe iets spontaan iets eruit flappen zonder dat ze hierbij nadenken (net als ik), daar samen om kunnen lachen en de ‘uplifting energy’ meedragen. Met deze energie bedoel ik dat ik zie dat ze enthousiast zijn, liefde uitstralen en een sprankeling in hun ogen hebben. En ik hoop ook, dat dat is wat mijn yogadocent bedoelde met mijn uplifting energie — ik heb haar eigenlijk nooit gevraagd wat ze hier precies mee bedoelde.
De sprankeling als je iets leuks doet
De vraag die ik mezelf nog stel: heeft niet íedereen die sprankeling in zich? De sprankeling in je ogen, dat enthousiasme, dat gevoel als je iets doet wat goed voor je is — iets wat je blij maakt.
Ik geloof dat ieder mens die sprankeling in zich heeft, op het juiste moment, in de juiste setting.
Wij zijn uiteindelijk allemaal gemaakt voor liefde. Zoals mijn vriend laatst zei: “De ogen zijn de poort tot je ziel.” Ik heb het opgezocht, en het is een citaat van auteur Herman Melville (1819–1891).
Leren met iemand die je inspireert
Humor en luchtigheid zijn belangrijk, en ik denk ook zeker leuk tijdens een yogales. Daarnaast zijn ook respect voor de anderen en alle andere punten waar yoga voor staat belangrijk, want die vergeet ik zeker niet tijdens het lesgeven. Humor mag er zijn, maar stilte ook, de juiste ademhaling en de combinatie met bewegingen. Het terugkomen bij jezelf en de balans tussen je geest en lichaam vinden.
Ik wil mijn doelgroep niet té specifiek maken, want ik geloof dat yoga, in de breedste zin van het woord, voor iedereen kan zijn. Dit is mijn manier van lesgeven — het kan bij je passen. Iedereen heeft een docent die bij hem of haar past.
Leeftijd maakt niet uit.
Geslacht maakt niet uit.
Geloof maakt niet uit.
Taal maakt niet uit.
We zijn allemaal gemaakt uit liefde. Iedereen is welkom in mijn yogalessen.
Laura Wiemer | Yoga in Leiden | Yoga Flow & Yin yoga 